The Ride @ Pavilion Shorts IDFA // Het Documentaire Paviljoen

Onderschrift

Dutch below

It’s a clear and starry night. The road markings are lighting up with reassuring regularity, and there’s no option but to drive slowly on the narrow road. We only see the view through the windshield, but from the sparse dialogue we know we are in the company of a man and a woman, and that they’re on an island. They’re on her their way to a place where something bad happened long ago.

It’s unclear what exactly occurred, and why it’s so significant. Perhaps it’s not important to know.The Ride is all about the response to the relived experience. The visual landscape of impersonal Google Earth satellite images counterbalances the emotional charge of the short, low-key sentences and the sound of an amplified heartbeat driving towards a dramatic climax. This cinematic experience carries us along, while leaving enough space for the imagination.

——

De nacht is helder en er zijn volop sterren te zien. De wegmarkering licht op met een geruststellende regelmaat, de smalle weg maant tot langzaam rijden. We zien alleen het uitzicht, maar uit de spaarzame dialoog maken we op dat de auto een man en een vrouw vervoert en dat zij zich op een eiland bevinden. Ze zijn onderweg naar een plek waar in het verleden iets ergs is gebeurd.

Wat er precies is voorgevallen en waarom dat zo ingrijpend was, wordt niet duidelijk. Het is misschien ook niet belangrijk. Het gaat in The Ride om de reactie die de herbeleving oproept. Die wordt enerzijds afgevlakt doordat het landschap wordt verbeeld met onpersoonlijke satellietbeelden van Google Earth. Het zijn de korte, ondramatische zinnetjes die de emotionele laag aanbrengen, en het versterkte geluid van een hartslag die de autorit naar een dramatische climax stuwt. Het resultaat is een cinematografische ervaring die de kijker meeneemt, maar ook genoeg ruimte laat om er een eigen verhaal op te projecteren.